Ik mis mijn blog.


Ik mis mijn blog.


Van 2014 tot 2016 schreef ik voor mijn blog ‘Sax and the Pretty’. Het idee ontstond halverwege mijn masterstudie aan het Conservatorium van Amsterdam. Een tijd waarin ik sceptisch was over mijzelf en mijn toekomst als musicus. Ik studeerde me rot en wanneer ik pauze hield, verbaasde ik me over succesvolle vloggers (“Ah chill, mijn pizza is er”) of aan hoe iedereen aan Afrojacks lippen hing wanneer hij al pingelend op een keyboard uitlegde hoe hij een hit schreef en daarmee zijn privéjet had bekostigd. Zat daar het door ons beoogde jongere publiek naar te kijken en te luisteren? Nemen ze daar een voorbeeld aan?

Op een ochtend werd ik wakker met de vastberadenheid om deze jonge zieltjes koste wat kost aan de klassieke muziek te helpen. Niet door dit op te dringen, maar door ze op subtiele wijze een ander geluid te laten horen, verpakt in een flinke dosis oppervlakkigheid. Make-up combineren met klassieke muziek. Online wemelde het van de beautyblogs. Daar kon er vast nog een bij. Ik besloot de concurrentie aan te gaan, belde een websitebouwer en een week later was Sax and the Pretty geboren.

Ik kocht voor honderden euro’s make-up waar ik mijn zogenaamd deskundig oordeel over zou vellen. Ik had nog nooit eyeliner gebruikt. Sterker nog, ik heb helemaal niets met make-up. Eyeliner resulteerde bij mij steevast in een dikke, ongelijke streep en zo’n vijf minuten voor een concert pleurde ik wat stofwolken oogschaduw op mijn ooglid. Gewoon voor de vorm. De gelijkenis met een pandabeer was evident. (Musici zijn eveneens bedreigde diersoorten). Daar viel dus nog wat te halen.


Na wat oefening schreef ik met verve (minmaal vier keer per week) over oogschaduw. Zo paste ik Leonard Bernsteins quote "Om grote dingen te bereiken heb je een plan nodig en net niet genoeg tijd" toe op volledige ooglooks. Schreef ik over wat wallen met de strijkkwartetten van Haydn te maken hebben en hoe je je wenkbrauwen kunt epileren met een moppie Wagner erbij. Ik voorzag zelfs Janine Jansen van een volledige ‘concert look’. Later hoorde ik via iemand anders dat ze daar erg om heeft moeten lachen.

Tot diep in de nacht bewerkte ik mijn vlogs waarin ik een kijkje achter de schermen gaf bij de orkesten waar ik remplaceerde en bij repetities van andere ensembles. Altijd met het schaamrood op de kaken bij het continu moeten aanzien van mijn eigen gezicht in beeld, vergezeld door mijn eigen ratelende stem. Vreselijk. Ik sliep tijdens die nachtelijke sessies met mijn hoofd op mijn bureau, naast mijn laptop, die er samen met mijn trage internet uren over deed om zo’n vlog naar YouTube te uploaden. Dit ging dan ook regelmatig mis. Op deze manier kon ik op tijd ingrijpen wanneer halverwege een fout optrad, zodat ik kon voorkomen dat er de volgende dag geen nieuwe video op mijn kanaal zou verschijnen.

Is dat erg zou je denken? Ja. Mijn blog groeide. Met ruim 6000 unieke, jonge bezoekers per maand die ruim de tijd namen mijn teksten te lezen en erop te reageren, wist ik waar ik het voor deed. Wanneer ik zo nu en dan iets te laat plaatste, kreeg ik emails van lezers of ik was verongelukt en zo niet, of ik dan zo snel mogelijk een update wilde plaatsen.

Tot ergernis van veel collega’s filmde ik ogenschijnlijk schaamteloos tijdens repetities en soms zelfs tijdens concerten. Ik wilde de kijker zo dicht mogelijk bij mijn ervaring laten komen, zodat ze misschien ooit in de verleiding kwamen om er ‘in het echt’ bij te zijn. Tot mijn verbazing gebeurde dit. Steeds vaker stond er na een concert een groepje meisjes vergezeld door hun moeders bij de artiestenuitgang te wachten om mij gedag te zeggen. “Wij lezen je blog en zagen dat je in de buurt kwam spelen. Het was mooi!”

Een andere keer stuurde een meisje van 16 me een bericht dat ze de Regendruppelprelude van Chopin had toegevoegd aan haar playlist. Toen ik vroeg wat daar nog meer op stond antwoordde ze dat deze vooral uit liedjes van Justin Bieber bestond. Daar prijkte nu maar mooi een ‘mooi liedje’ van Chopin tussen. Ik trots.


Na iets meer dan twee jaar werd het me teveel. Fulltime een blog runnen kost veel tijd en energie. Zeker naast mijn bestaan als musicus. Sax and the Pretty droogde langzaam op.


Toch mis ik het schrijven enorm. Deze coronatijd heeft me laten inzien dat ook daar mijn hart ligt. Hoe ik het ga vormgeven weet ik nog niet. Columns, blogs, content voor andere musici en kunstenaars maken, wie weet. Tips en verzoeknummers zijn heel welkom. Het is echter uitgesloten dat ik weer over make-up ga schrijven; ik doe al bijna een jaar met een uitgedroogde, brokkelige mascara.




46 views

© 2023 by Femke Steketee